Wspomnienia z prac konserwatorskich oraz innych wydarzeń tak kościelnych jak i harcerskich

Prymicje Kapłańskie w Kościele św. Trójcy w Gnieźnie 10 czerwca 1972 roku o godz. 18.30

Wnętrze Kościoła farnego pw. św. Trójcy w Gnieźnie

Historia wioski Węglewo oraz okolicznych wiosek splata się przez wieki we wspólnocie parafialnej osób,trudzie ich pracy codziennej na roli, trosce o Dom Boży podlegający prawom materii,aby uchronić go od zniszczenia dla świadectwa wiary potomnych. Drewniana świątynia wymagała ciągle stałej troski parafian, bo szkodniki, grzyby, wilgoć wpływały na szybkie naturalne niszczenie. Wielokrotnie kościołowi groziła rozbiórka.Tylko zaradności i trzeźwości działania parafian zawdzięczać należy, że świątynia nadal służy wiernym. Pod koniec XVII wieku Kościół był mocno zniszczony wymagał reperacji.Zakrystia była bez dachu,a w kościele nie było podłogi.Plebania wymagała gruntownego remontu.Z dokumentów wizytacyjnych dowiadujemy się ,że w 1766 roku Kościół został spięty klamrami.Odnowiona została podłoga.Zakrystia znajdowała się za głównym ołtarzem w którym stale znajduje się obraz Matki Bożej. Świątynia węglewska w kilka lat póżniej w 1800 roku potrzebuje ,, nowego przestawienia".Czas robi swoje i drewniane bele coraz mocniej póchnieją.Kościółek w tym okresie był długi na 23 kroki i szeroki na 10 kroków,a parafia liczyła 500 osób - tyle co dzisiaj.Jedenaście lat póżniej w 1811 roku podczas wizytacji odnotowano:,, Kościół tak mocno zrujnowany,że dla bojażni zabicia przez upadek zgromadzonego na nabożeństwie ludu, z rozkazu Konsystorza został zapieczętowany".Dzwonnica również upadkiem grożąca.Obecnie istniejący Kościól został wystawiony kosztem Skarbu Królewskiego i Parafian w 1818 r , w miejsce zniszczonej starością poprzedniej świątynii.W osiemnaście lat póżniej Ks.Proboszcz Adamowski zwraca się do Arcybiskupa Gnieżnieńskiego w sprawie reparacji Kościoła i budowli plebańskich.Dzięki zachowanej decyzji Sądu w Poznaniu, z 25.04.1848r. zachowaly się nazwiska 59 osób zamieszkałych w 10 wioskach wspierających dzieło reparacji Kościoła. W czasie II wojny światowej Kościół był zamknięty.Dwukrotnie groziła mu rozbiórka.Tylko zaradność i trzezwości działania ówczesnego kierownika Szkoły p.Józefa Wieczorka,sołtysa p.Wilhelma Szredera i grupy rolników zawdzięczać należy, że świątynia służy wiernym.Czas powojenny,to czas wielkiego wysiłku podjętego przez parafian dla ratowania świątyni. Cały ciężar zachowania dla potomnych tego zabytku spoczywał na ubogiej parafii węglewskiej,bowiem Państwo Ludowe jeśli nie utrudniało ,to napewno nie pomagało w jej ratowaniu. Obecny Kościół to przykład budownictwa drewnianego o konstrukcji sumikowo-łątkowej Z zewnątrz oszalowany,jednonawowy z prezbiterium nieco węższymod nawy, trójbocznie zamkniętym.Od północy mała zakrystia.Od zachodu kruchta.Mały chór muzyczny wsparty na dwóch słupach drewnianych.Na zachodniej stronie kalenicy kościoła wieżyczka sygnaturki.Dach dwuspadowy pokryty gontem. Prace konserwatorskie trwały nieprzerwanie.Na uroczystości jubileuszowe roku 1991 wykonano naprawę wieżyczki sygnaturki. W czasie wizytacji pasterskiej w parafii Ks.Arcybiskupa Metropolity Gnieżnieńskiego w roku 1994 zapadła decyzja podjęcia prac remontowo-konsrwatorskich dachu świątynii. Zaczęliśmy gromadzić środki i stosowną dokumentację. Decyzję na wkononie prac wydał Wojewódzki Konserwator Zabytków z Poznania.Prace planowaliśmy rozpocząć w 1996r. Podczas obecności i w Węglewie Wojewódzkiego Konserwatora, wiosną 1996r.zapada decyzja przeprowadzenia dodatkowej ekspertyzy obiektu. Wyniki ekspertyzy okazały się tragiczne.Stan obiektu okazał się katastrofalny. Pilnych prac ratunkowych wymagał cały Kościół od fundamentów aż po dach. Stanęliśmy jako maleńka wspólnota parafialna przed bardzo trudną decyzją i zadaniem przerastającą sądząc po ludzku możliwości finansowe tej maleńkiej Parafii. Chcąc jednak przekazać Kościół młodemu pokoleniu w depozycie wiary w trzecie tysiąclecie z całą odpowiedzalnością podjęliśmy wezwanie czasu. Prace remontowo - konserwatorskie musieli przeprowadzić fachowcy biegi w sztuce i rzemiośle posadający uprawnienia konserwatorskie. Od 1994 roku byliśmy w kontakcie z firmą budowlaną p.Józefa Paczki z Nowego Targu. To Oni - polscy górale przyszli na ratunek węglewskiemu Kościołowi.Prace ekipy p.Józefa Paczki trwały dwa miesiące, przy wydatnej pomocy, każdego dnia parafian.Wszystkie prace firma p.Józefa Paczki wykonała niezwykle sprawnie z zachowaniem substancji zabytkowej Kościoła,a elementy zniszczone zostały wiernie odtworzone.Całość prac remontowo-konserwatorskich wykonano profesjonalnie,terminowo i solidnie. Po zakończeniu prac przez Górali z Nowego Targu jeszcze przez miesiąc sami prowadziliśmy prace wykończeniowo-porządkowe. Przez czas prac remontowo-konserwatorskic Liturgia sprawowana była w Namiotach na polu namiotowym na terenie kościelnym.

nr.1 Widok na pole namiotowe	nr.2 Ołtarz w namiocie - Kaplicy	nr.3 Tak wyglądała podwalina kościoła	nr.4 Świątynia bez dachu...	nr.5 Ściana na podnośniku - fundamenty

nr.6 Na nowej podwalinie	nr.7 Nowa więźba dachowa	nr.8 Krycie gontem

Ofiarności Rolników tej piastowskiej ziemi zawdzięczamy wiele. Dziś patrząc na te zachowane dla potomnych,święte relikwie modlitewnych spotkań wiernych z Bogiem,musimy pamiętać z jaką ofiarnością,wyrzeczeniem i trudem pracy własnych rąk Polski Rolnik ciągle dżwigał, ochraniał i konserwował te zabytki, dobro wszyskich ludzi, ku zachowaniu dla potomnych ! Minęło dziesięć lat od całościowych prac remontowo - konserwatorskich przy kościele. Czas robi swoje, stąd już na początku roku 2005 rozpoczęliśmy starania w Wojewódzkim Urzędzie Ochrony Zabytków w Poznaniu o pozwolenie na przeprowadzenie prac konserwatorskich przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków pod numerem 2413/A, orzeczeniem z dnia 10.03.1933 roku. Wielkopolski Wojewódzki Konserwator Zabytków udzielił pozwolenia dnia 21.04.2005 roku na wykonanie następujących prac: Impregnacji oszalowania ścian oraz gontu na dachu. Niestety zgromadzenie pokaźnej ilości środków finansowych w tej maleńkiej, bo liczącej obecnie 450 parafian, wspólnocie oraz procedury uzyskania pozwolenia budowlanego od Starosty Poznańskiego, spowodowało odroczenie wykonania prac. Trzeba było ponownie wystąpić na początku tego roku o przedłużenie terminu wykonania prac impregnacyjnych, na co Konserwator Wojewódzki wyraził zgodę decyzją z dnia 08.01.2007 r. Uzyskane środki z Urzędu Marszałkowskiego w Poznaniu, MSW i A - Funduszu Kościelnego oraz środki własne pozwoliły na wykonanie tych pilnych prac w miesiącu wrześniu 2007.

Powrót do strony głównej